ALTERNATYWA i AGOROFOBIA!
/20.11.2011

Po tygodniu niepotrzebnych przygotowań do koncertu, którego wymiar organizacyjny można porównać do prób zbudowania przez Eskimosa igloo w centrum Rijad, zdałem sobie sprawę, że wielkim problemem naszego zespołu jest to, że nie jesteśmy wystarczająco alternatywni, żeby zyskać popularność wśród pewnych pseudo-intelektualistów obecnych na polskiej scenie muzycznej. Obecnie polska muzyka cierpi na syndrom „undergroundu”, który w postaci śmiertelnego wirusa, dotyka przede wszystkim szarlatanów, takich jak kompozytorzy, którzy nie są w stanie napisać spójnej melodii, albo gitarzyści nie potrafiący zagrać partii gitary autentycznie pomagającej rozwinąć się piosence. Wspomniani szarlatani z czasem zdają sobie sprawę, że nazywając swoje braki i niedociągnięcia „muzyką alternatywną” zyskają ogromną wiarygodność wśród krytyków nieprzerwanie poszukujących kolejnych szarlatanów, których mogliby promować. Kategoria muzyki alternatywnej (do której część portali internetowych niestety nadal nas zalicza) jest eufemizmem dla „muzyki nie potrafiących pisać piosenek", a wielu z fanów „alternatywy” jest w rzeczywistości odpowiednikiem zwiedzającego muzea sztuki nowoczesnej, który na widok niechlujnych bazgrołów wiszących na ścianie, wychwala artystę za wewnętrzne zmagania i poszukiwanie „wewnętrznego ja”.

Innymi słowy, muzycy-szarlatani dostarczają muzykę dla słuchaczy-szarlatanów (na nieszczęście znaczna ich grupa mieszka teraz w Warszawie). Ktoś powiedział mi kiedyś, że w większości krajów bylibyśmy uznani za pop, ale w Polsce – kraju, w którym gatunek pop podobno zarezerwowany jest dla biuściastych blondynek śpiewających o imprezowaniu – musieliśmy stworzyć nasz własny gatunek „neo-retro”,  bo nic innego po prostu nie pasowało. Po wysłuchaniu mnóstwa „alternatywnego” hałasu podczas  festiwalu zorganizowanego przez Agorę, na którym właśnie zagraliśmy, tylko upewniłem się, że zdecydowanie nie pasujemy do gatunków prezentowanych przez większość polskich zespołów.